Stare Ateny

Areopag (czyli Radę Starców) pozbawił jej złowieszczej władzy Perykles, ale jako rodzaj sądu kryminalnego przetrwało owo kolegium wszystkie przemiany i przetrwało do końca starożytności. W czasach legendarnych postępowy symbol odwrotu od praw rodowych i plemiennych — stał się w czasach historycznych ostoją konserwatyzmu: jemu to zawdzięczały Ateny np. wyrok skazujący Demostenesa, podobnie jak podług mitologicznych przekazów ułaskawienie dwu sławnych zabójców: boskiego Aresa i ludzkiego Orestesa. Według mitów było wzgórze Aresa siedzibą mściwych Erynii, według historii tutaj kwaterowali łucznicy scytyjscy, czyli ateńska policja kryminalna. Turysta może obejrzeć dwa kamienie: Kamień Hańby i Kamień Kary, na których stawali oskarżony i oskarżyciel.

Na Areopagu głosił Paweł z Tarsu nową religię, przekonując do niej, jako pierwszego, niejakiego Dionizosa Areopagitę. Zbudowano na tym miejscu ołtarz, potem kościół pod wezwaniem uświęconego w międzyczasie Dionizosa Areopagity; nawet z fundamentów tej budowli niewiele pozostało. Następnym wzgórzem jest Pnyks, oddzielony od Areopagu szeroką aleją Apostoła Pawła (Apostolu Pawiu), przy której dokopano się całej dzielnicy, ale tyle tu z ruin co nic. Takie odkrycia, jak Amyneionu (lecznicy pod patronatem Aminosa, ucznia i prawej ręki Asklepiosa) i najstarszej z ateńskich świątyń Dionizosa, mogą tedy radować (umiarkowanie) tylko serca archeologów. Resztki Lenajonu i Bakchejonu, związanego z kultem Bachusa i uprawy winorośli, mogą być również interesującym przyczynkiem do wgłębiania się w Ateny klasyczne, jak resztki lesche (schronu dziennego dla plotkarzy i nocnego dla włóczęgów i żebraków) i enneakrunosu (wodociągów) — ale turystom nic nie mówią.