Stare Ateny

Z sanktuarium Dionizosa sąsiaduje święty okrąd Asklepiosa, wprowadzonego między ważnych bogów ateńskich dopiero w 420 roku p.n.e., podczas szczególnie uroczystych misteriów, w dziesięciolecie oddalenia od Aten wielkiej zarazy. Ruiny świątyni, domu noclegowego dla chorych i portyku są jednak zbyt skąpe, by mogły być atrakcją dla turystów.


Do Teatru Dionizosa przylegał kryty portyk, długi na 163 metry, a na 17 metrów szeroki. Zbudował go jako schron przed deszczem, dla wygody uczestników teatralnych obrzędów, pergameński Eumenes II w II wieku pne. Gdy w II wieku ne. milioner ateński Herodes Attykus zbudował w pobliżu drugi odeon, który nazwano jego imieniem — portyk Eumenesa (Stos Eumerw) służył jako dogodne przejście z jednego teatru do drugiego. Z portyku Eumenesa pozostały resztki. Natomiast obliczony na 5 tysięcy słuchaczy — rozmieszczony w 32 rzędach — Odeon Herodesa Attykusa (Heroda Attyka) uchował się wcale dobrze. Toteż po dokonaniu w nim niezbędnych renowacji nadal służy widowiskowym celom: w sierpniu i wrześniu odbywają się tu przedstawienia antycznych tragedii, na które tłumnie uczęszczają nie tylko cudzoziemcy i przyjezdni, ale i ludzie miejscowi.
Od Odeonu Attykus’a całkiem już blisko do głównego wejścia na Akropol, od którego rozpoczęliśmy naszą okólną wędrówkę. Jakieś niewyraźne ślady wskazują miejsca, gdzie, być może, stały małe budowle sakralne ku czci Afrodyty Pandermos oraz Gel i Demeter.