Stare Ateny

Możemy też zorientować się w układzie sceny helleńskiej i podziwiać ocalone fragrnetny rzeźby proskenionu, pochodzące z czasów Nerona, który dla kultury artystycznej Aten, a w szczególności dla upowszechnienia podupadającej już kultury teatralnej wiele zdziałał. Miejsc było dla 17 tysięcy widzów; czasem wciskało się ich wiele więcej; teatr był nie tylko religijnym obowiązkiem, ale i artystyczną namiętnością Hellenów.


Perykles nie ograniczył się do budowy Partenonu i propylejów. Dbał o całe Ateny. Tuż przy sanktuarium Dionizosa zbudował odeon, w którym odbywały się popisy wokalne, a także festiwale muzyczno-choreograficzne i nieraz próby sztuk, później kierowanych na scenę Teatru Dionizosa. Odeon Peryklesa uchodził za najpiękniejszą salę koncertową w Helladzie; cóż z tego, skoro pozostały zeń tylko archeologicznie ciekawe ślady. Natomiast ponad Teatrem Dionizosa możemy podejść pod same urwiska Akropolu, gdzie natrafiamy na grotę poświęconą w IV wieku p.n.e. Dionizosowi przez chorega Trasyllosa, któremu syn Trazykies postawił u progu groty pomnik. W VI wieku Dionizosa zastąpiła jako patronka Panajia Spiilotisa, Matka Boska Jaskiniowa (bizantyńskie freski i ikony): dwie korynckie kolumny, które tu przypierają do skał, są jednak z autentycznych rzymskich czasów. Posąg Trasyllosa rozwaliła natomiast kula turecka w 1827 roku.