Stare Ateny

Epilogiem tego ostatniego (miejmy nadzieję) rozdziału nieszczęść Akropolu były szkody, jakie Akropol poniósł w czasie walk o wyzwolenie Grecji. Od 1778 roku mizerne Ateny tureckie były obwiedzione nowym murem, który wojewoda Kasseki wzniósł przeciw napadom gorszych nawet od Turków Albańczyków. Luk Hadriana stał się jedną z bram w tym mieście. Tym bardziej ważnym punktem panowania tureckiego był z natury obronny Akropol.

Powstańcy pod dowództwem Odlsefsa Andrucosa już w 1821 roku zaatakowali ateński przyczółek. W następnym roku Turcy kapitulowali i na Akropolu osiadła pierwsza po 364 latach załoga grecka. Jeszcze nie na stałe. W 1826 roku Reszyd Pasza uderzył na Attykę i obległ Akropol, który broniło 1400 powstańców pod wodzą Gurasa. Do oblężonych przedarł się z 500 żołnierzami francuski pułkownik Fabvier, który po śmierci Gurasa objął formalne dowództwo. Ale gdy zawiodła akcja odciążająca gen. Karaiskakisa, nic już oblężonych nie mogło ocalić: 5 czerwca 1827 roku Akropolis raz jeszcze znalazł się w znaku półksiężyca. Ale tym razem już na krótko. Losy powstania greckiego przesądzono w kancelariach mocarstw europejskich. W kwietniu 1833 roku pułkownik Baligaud przejął klucze Aten w imieniu Ottona Bawarskiego, pierwszego króla odrodzonej Grecji. W dniu 18 września 1834 roku zostały Ateny ogłoszone oficjalnie stolicą Grecji.