Grecja Środkowa

Jej wnętrze wypełniają również góry, które, jako przedłużenie Pindosu, ciągną się aż do Attyki. Osiągają one największą wysokość w masywie Giona (2510 m), który, wraz z masywem Wardusja (2437 m), stanowi główną przeszkodę na drodze z północnej do południowej Grecji. Tu właśnie, pomiędzy górami a morzem, tryskają ciepłe lecznicze źródła, po grecku Thermopile, w jedynym dogodnym przejściu z Tesalil do Beocji i Attyki. Tak zwany Wąwóz Termopilski nie był nigdy wąwozem, a dzisiaj jest szeroką na kilka kilometrów płaszczyzną. Brama ta otwiera drogę do serca Grecji, gdzie obok największego skupiska ludnościowego mamy urodzajne tereny rolne (wino i oliwa, bawełna i tytoń, zboże i warzywa) i dość ważne dla Grecji tereny górnicze (boksyty w rejonie Parnasu, rudy żelaza w górach Ptoon). Długi czas obszary nizinne w Beocji były zaniedbane i wyludnione, dopiero osuszenie — w XX wieku — bagnistego malarycznego jeziora Kopais przyniosło pomyślny zwrot w warunkach bytowania ludności, udostępniając znaczne obszary pod gospodarkę rolną, intensywną i opłacalną.

Wino
Wino

Miejscowości w Grecji Środkowej są tak sławne i historyczne jak: Teby, Eleuzis, Megara czy Maraton. góry tutejsze są tak znane kulturze jak: Parnas, Helikon, Hymet. Delty w górskim otoczeniu wyjątkowo wspaniałym i pełnym mocy były stolicą religijną Hellenów przez tysiąc lat, a Mesolonglon (Missolungi) stało się symbolem walki intelektualistów Europy o wyzwolenie Grecji.
Także geograficznie i turystycznie jest Grecja Środkowa środkiem całego kraju, bo jakkolwiek cała Grecja jest krajobrazową perłą Europy, to przecież za najwspanialsze w Grecji uchodzi położenie Delt, czy też uroki Attyki. Sławi się attycki klimat, krajobraz i zabytki, upoetycznia attyckie wschody i zachody słoika, ogłasza niebo nad Attyką za najbardziej błękitne i przejrzyste, a morze wokół brzegów Attyki za najpiękniej szmaragdowe czy lazurowe.
Nawet góry attyckie się sławi, choć są łyse i niezbyt wysokie. I nawet obniżenia attyckie (na które składają się cztery małe niziny: Ateńska, Maratońska, Triazyjska i Mesogijska) znajdują łaskę w oczach podróżnych. A cóż dopiero mówić o wybrzeżu, nazywanym pospolicie Riwierą Grecką i zasobnym w piaszczyste plaże, gwarne miejscowości klimatyczne. Oto przykład życzliwości klimatu: w Atenach średnia roczna temperatura wynosi 17,6°, średnia temperatura lipca 27,3°, a stycznia 9,6°, średnia roczna opadów 380 mm. W przekładzie na język praktyki wyraża się to sumą 123 dni bezchmurnych i ledwie 21 dni bez słońca w roku. Równocześnie tu w Grecji Środkowej skupiają się centra współczesnego życia greckiego. Ateny wraz z Pireusem są nie tylko największym miastem Grecji, w którym zamieszkuje trzy miliony ludzi, ale zarazem ośrodkiem nauki i sztuki greckiej, ośrodkiem władzy politycznej, kuźnią nowych idei politycznych i walki o postęp. Ateny są sercem i mózgiem współczesnej Grecji. W starożytności walczyły przez wieki o dominację w świecie. Przegrywając politycznie i wojskowo, zwyciężały — ponieważ atutem ich była kultura duchowa, nauka i sztuka. Rejon ateński jest także głównym ośrodkiem przemysłu greckiego (stalownie, rafinerie ropy, cementownie), a port Pireusu przyjmuje 1/4 wszystkich zawijających do Grecji statków. Attyka jest ponadto sadem i ogrodem warzywnym, który zaspokaja potrzeby nie tylko metropolii.

Tagi: oliwa grecka, Grecka oliwa z oliwek